آموزگار شروع می کند : « امروز دستور زبان داریم ، طبق معمول ، بعد از پایان توضیحاتش ،

درس را از بچه ها می پرسد و می خواهد فعل های مختلف را صرف کنند .

نوبت به یکی از شاگردان می رسد ...

آموزگار : « فعل ندانستن را صرف کن » .

شاگرد : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، ......» و مکثی می کند ، نمی تواند ادامه دهد ،

« او .... او .....او ......» نه نتوانست بقیه اش را بگوید .

آموزگار : « ادامه بده ، نکند به درس گوش نمی کردی » ؟

شاگرد : « چرا ، گوش می کردم » و سکوت کرد .

آموزگار : « پس ادامه بده ، این خیلی ساده است » .

شاگرد : « این خیلی مشگل است » .

آموزگار :« چه چیزیی مشکل است ، مشکل کجاست » ؟

شاگرد : « این که هیچ کس نداند » .

آموزگار : چه کسی می تواند ؟ همه دستشان را بلند کردند ، آقا ما بگیم ؟ آقا ما بگیم ؟

آموزگار به یکی از شاگردان گفت : « تو بگو » .

او گفت : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، او نمی داند ، ما نمی دانیم ، شما نمی دانید ، آنها نمی دانند » .

آموزگار : « همه فهمیدید »؟

شاگردان با صدای شرطی شده تکرار کردند : « ب ....ع ... ع.....له » .

شاگرد در سکوت با خود اندیشید ، در جامعه ای که هیچ کس نداند ، زیستن چقدر مشکل می شود .

در این فکر بود که آموزگار پرسید : « کجایی ؟ اگر فهمیدی این دفعه کامل بگو » .

شاگرد تمام نیرویش  را به کار برد و گفت : « من نمی دانم ، تو نمی دانی ، .... »

اما نتوانست به اینجا که می رسید ، نمی توانست و باز سکوت می کرد .

آموزگار : « چرا ادامه نمی دهی ، چه شده ؟ »

به آموزگار گفت :« وقتی من و شما می گوییم نمی دانیم ، چطور می توانیم بگوییم

مگر می شود هیچ کس نداند ؟ باید کسی بداند ، حتی اگر یک نفر باشد ».

آموزگار : « برو بشین ، نمی خواهد برای من فیلسوف بشی ، درسات را جواب بده ».

شاگرد با خود اندیشید ، کاش از من خواسته بود ، فعل دیگری را مثلا توانستن را برایش بگویم .

پرده دوم ) فردای آن روز

شاگردان نوشته ای بر تخته کلاس دیدند :

در سطر پایین درشت تر نوشته بود : « یکی حتما می داند و من او را خواهم یافت » .

یکی از صندلی های کلاس تا آخر سال خالی ماند .

من که دیگر زعشق مایوسم

روی ماه تو را فقط در عکس

گرم و با اشتیاق می بوسم

ولی آخر تا به کی بنشینم

نامه ای ...

               حرف روشنی .... 

                                         چیزی....

گل خشکی میان یک دفتر

که به آن وعدهای بیاویزی

كيه جز م كه ميميره واسه لخن خنده هات

كي برات قصه مي گه شبا كه خوابت نميره

كيه پابه پات مياد وقتي كه بارون ميگيره

كيه وقتي تشنه اته تو ابرا بلوا ميكنه

اگه يك جرعه بخواي كويرو دريا مي كنه

يه شب موي تورو به صدتا مهتاب نميده

خودش مي سوزه ولي تن به سايه و آب نميده

            اون منم كه عاشقونه شعر چشمات و مي گفتم

                 هنوزم خيس مي شه چشمام وقتي ياد تو مي افتم

هنوزم مياي تو خوابم تو شباي پرستاره

هنوزم ميگم خدايا كاشكي برگرده دوباره

و من میدانم چرا ...

و می دانم که پوچ هستی و این لحظه های پژمرنده

که نامش عمر و دنیاست

اگر باشی تو با من ، خوب و جاویدان و زیباست...

نمي دانم چرا وقتي تو را مي بينم قلبم بيقراري ميکند؟

نمي دانم چرا وقتي صدايت رو مي شنوم آشفته و سرمست مي شوم؟

نمي دانم چرا نگاه تو، نگاه ملکوتي تو مرا خراب و پريشان مي کند؟

نمي دانم چرا وقتي تو خاموش هستي، جملگي اصواب براي من نامفهوم مي شوند؟

نمي دانم چرا تنها به اميد ديدار تو، از خلوتکده خويش بيرون مي شوم؟

راستي چرا جز نام تو چيزي بر لب ندارم؟!!!

چرا دلم مي خواهد هميشه با تو باشم؟!

چرا وقتي چشمانم را فرو مي بندم جز صورت پريده رنگ تو، آن چهره زيبا و شوق انگيز که معلوم نيست

براي چه و به چه ترتيب مطلع آرزوهاي من گشته است، چيزي نمي بينم؟!

چند وقتی است که به زندگاني تازه و اسرارآميزي قدم گذارده ام به يک زندگاني عجيبي که تارو پودش را

آرزوهاي درهم و نامفهوم، اضطرابات و هيجانات بي مورد، غم ها و شاديهاي متراکم و بي دليل و بيم و

اميدهاي  کودکانه و پرحلاوت، سازمان داده اند.

مثل اينست که چيزي را گم کرده ام و هميشه منتظر چيزي هستم که خودم هم نمي دانم چيست؟

بلا اراده آه ميکشم! شبها بيخود به ماه نگاه ميکنم! ...

ساعتهاي متمادي کنار گلها مي نشينم!...

دلم مي خواهد کاغذها را سياه کنم!

هم خوشحالم و هم بدحال!

هم راضي هستم و هم ناراضي!

همه چيز عوض شده!...

اصلاً به کلي آدم ديگري شده ام.

يواش يواش اختيار خودم هم از دستم دررفته است!

اگر روزی صداي تو را نشنوم با همه سرجنگ پيدا مي کنم.

به هيچ قيمت نمي توانم بفهمم که چرا اينجور شده ام!

هرچه فکر ميکنم عقلم بجائي نمي رسد!

مي گويند عشق هم شيرين است و هم تلخ،‌ هم زنده مي کند و هم مي کشد، هم آرامش 

مي بخشد و هم ملتهب مي کند.

لابد آنچه در اين چند ماه زندگي مرا از تعادل و توازون هميشگي خودش خارج ساخته است همين 

عروس زيباي آفرينش است.

بنده که اينجور تصور مي کنم. شما چطور؟!